Маладая дызайнерка Ліса атрымлівае ў спадчыну старую сядзібу ў глухім Полесьі. Там яна сутыкаецца з ценямі мінулага — літаральна. Балоты захоўваюць памяць пра кожнага, хто тут жыў, і Ліса вучыцца чытаць гэтыя сляды. Яна знаходзіць фатаграфіі, дзённікі, таямніцы, якія маці хавала ўсё жыццё. І разумее: каб адпусціць мёртвых, трэба спачатку дараваць жывым. І сабе. Гэта гісторыя пра тое, што нават страчаныя карані могуць прарасці. Калі ты гатовы слухаць зямлю.
